Geroepen tot saamhorigheid II

Geroepen tot saamhorigheid II

In de Bijbel worden we geroepen tot saamhorigheid. Geroepen om als gemeenten van Christus ook daadwerkelijk gemeenschap te oefenen. Die roeping vinden we op verschillende plaatsen in de Schrift.

Johannes 17
In Johannes 17: 20-23 bidt de Heere Jezus Zijn Vader om de eenheid van allen die geloven.
De Heere begint Zijn gebed met het opdragen aan de Vader van zijn discipelen. De apostelen. Om te zorgen dat zij blijven in de waarheid. En door het blijven in de waarheid ook te blijven in de eenheid. Gebed voor de apostelen en daarna ook gebed voor de gelovigen. In de apostelen ligt het fundament. Dat is Christus. En heel Zijn Woord. En de gemeente, de kerk, wordt op dat fundament gebouwd. Eén kerk. Daar zien we al iets van de contouren van een kerkverband: samen geroepen tot eenheid. Sámen op het apostolisch fundament.

Eén geloof, één kerk, één fundament. Ja, en toch zelfstandige plaatselijke gemeenten. Iedere gemeente is een pláátselijke openbaring van de kerk van Christus. Plaatselijke openbaring van die ene kerk, gebouwd op de Waarheid. Zo legde prof. Kuyper het al uit. En later prof. Greydanus.

Matteüs 16
Eerder in de Bijbel al komen we die roeping tegen. Als de Heere Christus in Matteüs 16: 18 spreekt, n.a.v. de belijdenis van Petrus: “En Ik zeg u ook dat u Petrus bent, en op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen”. De gemeente van Christus. Schriftgetrouwe uitleggers geven aan dat de Heere hier duidelijk wijst op Zijn kerk die er komen zal, gefundeerd op het apostolisch getuigenis. Ze menen dat we over die gemeente kunnen spreken als over de georganiseerde kerk. In onze tijd gevormd door het kerkverband.

Gemeenten
Alle plaatselijke kerken zijn dus met elkaar verbonden, op dat ene fundament van de apostelen. Dat fundament, we merkten het al op, is het Evangelie. De boodschap van het heil, de verlossing in het bloed van Christus. Voor alle kerken. Dat samen gedeelde fundament, dat verband tussen de kerken van Christus, blijkt ook uit de manier waarop meerdere brieven in het Nieuwe Testament geadresseerd zijn. Voor verschillende brieven geldt dat ze aan één gemeente gestuurd zijn maar waarschijnlijk hebben gediend als “rondzendbrieven”. Ze werden in meerdere gemeenten voorgelezen. (Efeziërs, I Jakobus). Petrus adresseert zijn eerste brief aan een groot aantal gemeenten in “aan de vreemdelingen in de verstrooiing in Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië.” Aan een deel van het kerkverband. Zullen we zeggen aan de “classis Midden-Azië”?

Hetzelfde zien we in de brief aan de Galaten. Steeds het Woord gericht aan de gezamenlijke kerken. 

En wat te denken van Openbaring, geadresseerd aan de zeven gemeenten in Klein-Azië? En, gelet op de inhoud, aan alle kerken van Christus? Ook het beeld van de zeven gouden kandelaren, samen rondom de Heere Christus, Hij in hun  midden, via Hem aan elkaar verbonden.

In Openbaring 2 en 3 lezen we na iedere brief de dringende oproep: “Wie oren heeft, laat hij horen wat de Geest tegen de gemeenten zegt.” Gemeentén. Meervoud. Gericht aan alle kerken.

Steun en overleg
Die saamhorigheid zien we in de Bijbel ook beschreven als het gaat om de praktíjk van het samenleven in gemeenschap. We zien het in Handelingen 15, waar de Bijbel ons vertelt over de vergadering in Jeruzalem. Afgevaardigden van kerken spreken met elkaar en komen tot een gezamenlijke opstelling. Op grond van Gods geopenbaarde Woord. We zien het in I Kor. 16: 1 en in II Kor. 8: 1-15, waar het gaat om financiële ondersteuning van zusterkerken. De gezamenlijke roeping is duidelijk.

Christus
Er is nog meer van te zeggen maar we moeten ons beperken. Duidelijk is dat de roeping tot het samen leven in één kerkverband, op het ene fundament van de apostelen, een voluit Bijbelse zaak is. Bijbelse róeping. Een roeping die van grote betekenis is.

Van prof. K. Schilder is de uitspraak afkomstig dat Christus ook voor het kerkverband Zijn bloed gestort heeft. Daar wordt vaak wat minachtend over gedaan. Het zou een ondoordachte losse opmerking zijn geweest. Niet serieus te nemen. Maar dat klopt niet. Hij is juist wel heel serieus te nemen! Zijn  gemeenten zijn één in Hem, onze Heiland, Hij heeft al de zijnen verlost door Zijn bloed. Hij verbindt al Zijn kerken op grond van die verlossing. Op grond van het kruis. Door de kracht van de Heilige Geest Die het geloof werkt. Zo is die uitspraak van prof. Schilder volkomen waar. Daarmee wordt ook de grote betekenis van het kerkverband aangegeven.

Plaatselijke kerk
Maar als dat kerkverband zo belangrijk is, en als de Bijbel zelf roept tot het onderhouden van een kerkverband, hoe zit het dan met de plaatselijke kerk? Met haar zelfstandigheid?
We moeten daarin geen tegenstelling zien. Zo, op die manier, met het institueren van plaatselijke kerken, met het instellen van de ambten, rechtstreeks onder het Kerkhoofd Jezus Christus, hebben de apostelen de kerk georganiseerd.

Daar willen we in een volgend artikel naar kijken.

(Wordt vervolgd)