LEZEN: Hebr. 1:1-14: … de Zoon, Die Hij Erfgenaam gemaakt heeft van alles, door Wie Hij ook de wereld gemaakt heeft. Hij, Die de afstraling van Gods heerlijkheid is en de afdruk van Zijn zelfstandigheid, Die alle dingen draagt door Zijn krachtig woord … En tegen wie van de engelen heeft Hij ooit gezegd: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden neergelegd heb als een voetbank voor uw voeten…
De brief aan de Hebreeën is als het ware één grote preek. Een preek tot een gemeente van Christus, die van Hem dreigt af te vallen. Er worden heel indringende woorden gesproken. Vermanende woorden. Maar vooral klinkt er rijke troost en bemoediging. De brief heeft in feite één hoofdthema, en dat is: Jezus Christus, de grote Middelaar; Jezus Christus de Leidsman en de grote Herder van de schapen. Hij Die Zijn kerk door Zijn bloed heeft gekocht en haar tot leven heeft gebracht uit de doden.
De brief beantwoordt de vraag: Wie is de Heere Christus voor u als kerk? Al direct lezen we in Hebr. 1 van de godheid en hoge heerlijkheid van Christus. Wat Christus Zelf heeft verkondigd op aarde en na Zijn Hemelvaart door Zijn apostelen, is Gods eigen Woord net, zoals dat in het oude testament is geprofeteerd (vs.1).
Gods Woord kent dus goddelijke eenheid. Tegelijk is Christus als Gods Zoon onvergelijkbaar hoger dan de oudtestamentische profeten. Hem komt alles toe, want door Hem is alles geschapen en Hij is van alles Erfgenaam.
Christus, Hij is de volle waarheid van God in eigen Persoon! Hij is als Gods Zoon, de afstraling en afdruk van Gods wezen. Ook Zelf God! Daarom is Zijn Woord zo krachtig: Hij onderhoudt er alle dingen mee (vs.3). Christus is dan ook onvergelijkbaar groter dan engelen.
Zij zijn maar geschapen dienaren (vs.14). Maar de Zoon heeft alle macht als hemelse Koning. Want na de verzoening van onze zonden is Hem bij de Hemelvaart de naam boven alle naam geschonken.
Omdat Hij alles en iedereen te boven gaat, alles en iedereen regeert en van gelijke majesteit is als God de Vader, moet Hij en moet Zijn Woord geloofd, aangenomen en vastgehouden worden (2:1).
Denken wij ook wel eens te klein van Christus?
Zingen: Ps. 2:3