LEZEN: Gen. 33:1-17: … Maar Ezau snelde hem tegemoet, omarmde hem, viel hem om de hals en kuste hem en zij huilden …
Bij Pniël heeft Jakob de HEERE Zelf ontmoet. Dat bracht een keer in zijn eigenwillige leven. De HEERE dwong hem om voortaan van Zijn genade te leven. Dat gaf Jakob de rust en de moed om Ezau te kunnen ontmoeten. Die ontmoeting komt dan wel heel snel. Het is direct een toets of Jakob nu echt op God vertrouwt.
Ezau komt er met een gewapende legermacht aan. Toch kruipt Jakob nu niet voor hem weg maar bereidt zich rustig voor op zijn komst. Zijn familie stelt hij zo op dat ze Ezau met het nodige eerbetoon kunnen verwelkomen en laten zien hoe rijk God hem gezegend heeft.
Dat Jakob tot zeven keer buigt voor Ezau is teken van onderdanigheid, maar hoeft zeker niet op zwakte te wijzen. Wie zich vernedert zal verhoogd worden! De minste zijn is geen teken van zwakte. Bovendien is het een gewoonte in het oosten om gastvrijheid extra te benadrukken. Zo maakt de HEERE het hart van Ezau week.
Er ontstaat dan van de kant van Ezau toch een heel andere reactie dan Jakob heeft verwacht (vergelijk 32:7v). Hij valt Jakob om de hals en ze kussen elkaar. Het zijn tenslotte broers. Jakob wijst op de middelen die hij uit genade van de HEERE ontvangen heeft en waarvan hij ook Ezau graag iets wil schenken.
Aan twee uitspraken merk je de directe invloed van Pniël: Jakob ziet in de veranderde gezindheid van Ezau duidelijk het werk van de HEERE: “ik heb uw aangezicht gezien alsof ik het aangezicht van God zag” en: “aanvaard toch mijn geschenk … omdat God mij dit in genade geschonken heeft, omdat ik alles heb.”
Hoewel Jakob graag zijn geschenken geeft, gaat hij niet mee met het voorstel van Ezau om samen op te trekken. Er is een te groot verschil in gedachtegoed. Jakob is door God Zelf weer dichter naar Hem toegetrokken. Hoe anders is dit bij Ezau. Zo gaan ze ieder hun eigen weg.
Moet je altijd de minste zijn? Hoe doe je dat?
Zingen: Ps. 18:14
.