LEZEN: Ex. 20:1-17: … Ik ben de HEERE uw God, die u uit het land Egypte, uit het slavenhuis geleid heb …
God openbaart Zich als de trouwe en machtige God van het verbond, Die Zijn volk bevrijdt van onderdrukking en overheersing. Deze wet vormt de grondwet van Zijn koninkrijk op aarde en schetst Gods wil voor het verbondsleven met Hem, de onderlinge omgang onder de verbondskinderen en de omgang met mensen buiten het verbond.
Als verbondskind behoor je je verbondenheid met de God van het Verbond ook te tonen aan hen die niet geloven (vgl. Matt. 5:13-16)
Deze verbondswet is een wet van het genadeverbond, wat betekent dat je er je zaligheid niet mee verdient. Het is Gods eis aan Zijn kinderen, die onverdiend Zijn beloften mogen ontvangen. Overtredingen ervan worden bij schuldbelijdenis vergeven op basis van het offer dat Christus later zal brengen (Rom. 3:25).
De komst van Jezus Christus heeft de verbondswet niet afgeschaft. Jezus Zelf verklaarde op aarde: “Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen: Ik ben niet gekomen om die af te schaffen, maar te vervullen. Want, voorwaar, Ik zeg u: Totdat de hemel en de aarde voorbijgaan, zal er niet één jota of tittel van de Wet voorbijgaan, totdat het alles geschied is.”
Jezus heeft de onderhouding van de wet verdiept, zowel door Zijn leer als door Zijn voorbeeld. Ook de apostelen benadrukken het belang ervan (Rom. 7:7; Ef. 6:2).
Het handhaven van de wet mag nooit een uiterlijke zaak zijn (zie Ps. 1:2; 37:31; 40:9; 86:11,12; 119:1-176). Het behoort een blijk te zijn van onze wederliefde tot God, Die ons eerst heeft liefgehad, zoals Israël al kon weten uit de inleidings-woorden van de tien geboden.
Na het verzoeningswerk van Christus en Zijn hemelvaart heeft Hij Zijn Geest uitgestort om Gods verbondswet in ons hart te schrijven (Hebr. 8:10; 10:16).
Ons handelen naar de wet is dus werk van de Geest, maar valt ook onder onze verantwoordelijkheid (Gal. 5:13-26).
Kun je van jezelf zeggen dat Gods wet in je hart is geschreven?
Zingen: Ps. 119:1,2