LEZEN: Rom. 11:1-6: … God heeft Zijn volk, dat Hij van tevoren kende, niet verstoten … nog zevenduizend mannen overgelaten … een overblijfsel .. overeenkomstig de verkiezing van de genade …
Paulus reageert voortdurend op mogelijke gedachten die zijn schrijven kan oproepen. Zo doet hij ook in vers 1: de indruk kan bij het voorgaande zijn dat God Zijn ondankbare volk heeft verstoten, zodat er geen perspectief meer is voor Joden. Alsof God Zich nu met Zijn evangelie uitsluitend tot de heidenen wendt.
Paulus ontkent dit: geen sprake van. Zelfs bij ontrouw van Israël, blijft God trouw aan Zijn verbondsbeloften. Het volk dat Hij kende, dat is: dat Hij liefhad, heeft Hij nog lief. Paulus zelf is daar een voorbeeld van.
God laat net als in de tijd van Elia, nog een overblijfsel over dat Hem wel liefheeft en dient. Elia zag dit niet toen hij met zijn aanklacht God aansprak om nu ook Zijn oordeel over Israël te voltrekken. Elia was van mening dat heel Israël het verbond met God had verlaten en dat hij de enige overgeblevene was, die God nog trouw was gebleven. Daarbij zag hij ook geen toekomst meer voor zijn ambtsdienst.
Maar God liet Elia weten dat Hij niet alleen een rechtvaardig, maar ook een barmhartig God is. Hij Zelf had voor Zich (!) nog zevenduizend mannen overgelaten, die de knie voor het beeld van Baäl niet gebogen hadden (vs.4; 1 Kon. 19:18).
Zoals de Heere dat in de tijd van Elia heeft gedaan, blijft Hij dat doen als vervulling van Zijn verbond. Zoals Hij dat in Zijn genade beschikt heeft, blijft Hij Zijn beloften uitvoeren.
Maar dat wil niet zeggen dat dit het hele volk betreft. Er zijn onder hen die zeggen dat ze Joden zijn, maar het niet zijn, maar liegen (Openb. 3:9). Alleen het ware Israël, het trouwe deel, mag de zegen van Gods verbond verwachten. Het ontrouwe deel, daarentegen, de vloek.
Maar ook voor het trouwe overblijfsel geldt dat hun verkiezing genade van de kant van God is en voortkomt uit Zijn welbehagen.
Is er voor de kerk ook sprake van een ‘overblijfsel’?
Zingen: Ps. 69:11