8 JUNI 2026 – hoop

LEZEN: Ps. 39:1-14: …  hoe vergankelijk ik ben …  mijn hoop, die is op U … Ik zal mijn mond niet open doen want U hebt het gedaan … Luister naar mijn gebed, HEERE …. want ik ben een vreemdeling bij U …

David kijkt terug op zijn leven. In nood en verdriet heeft hij liever gezwegen dan gejammer geuit. Hij wilde zich tegenover God niet beklagen en ook de vijand geen aanleiding geven om hem aan te klagen of te beschimpen. Zelfs goede woorden hield hij voor zich.

Toch viel het hem zwaar om zijn zonden op te kroppen (vs. 3,4). Hij kon niet blijven zwijgen, hij moest wel spreken. David spreekt dan over zijn levenseinde.

Dat betekent niet dat hij liever sterven wil. Nee, hij wil aan de HEERE het juiste inzicht vragen over eigen vergankelijkheid en nietigheid. Om uit te spreken: mijn tijden zijn in Uw hand als mijn Schepper; leer mij toch inzien dat ik in alles van U afhankelijk ben en dat alles, ook mijn lijden, van U komt. Vergeleken met Uw eeuwigheid is mijn levenstijd als niets (vs.6,12).

De mens is bezig met van alles, denkt ook in alles te kunnen voorzien en alles te kunnen regelen. Maar uiteindelijk is zijn leven broos en eindig. Het is God die alles beschikt.

Met die belijdenis betuigt David zijn afhankelijkheid van God. Dat bewaart hem voor opstandigheid. Vanuit die nederige positie spreekt David nu zijn vertrouwen en hoop op God uit (vs.8v).

Ondanks alle misère is er reden voor hoop! Ook Job die ernstig beproefd werd op zijn vertrouwen op God, en daarvoor alles heeft moeten verliezen aan kinderen en eigen gezondheid, spreekt uit: “ik weet dan Mijn verlosser leeft”! Het vergankelijke leven zelf is niet het hoogste doel op aarde, maar de vrede met God.

David voegt er direct aan toe: Red mij van mijn overtredingen. Hij beseft dat zijn ellende voortkomt uit zijn zonden. Daarom bidt hij om vergeving. In vers 10 erkent David dat zo alles het werk van de HEERE is: “Ú hebt het gedaan”. De straf over mijn zonde is tot mijn heil: U bracht mij tot verootmoediging en bekering en nu mag ik mij verkwikken (vs. 11-14).

Onze hoop is met Christus’ offer en Zijn pleiten voor ons, nog duidelijker: de aanneming tot kinderen en de verlossing van ons lichaam (Rom. 8:23-25).

Zie je ook in eigen leven de leiding van de HEERE?      

Zingen: Ps. 39:5,7