12 JULI 2026 – HOOFD EN LICHAAM

LEZEN: Kol. 2:18,19: Laat u niet de prijs ontzeggen door iemand die behagen schept in nederigheid en engelenverering, intreedt in wat hij niet gezien heeft, zonder reden gewichtig doet door zijn vleselijke denken, en zich niet houdt aan het hoofd, waaruit het hele lichaam, dat van banden en pezen voorzien is en daardoor samengevoegd, opgroeit door de groei die van God komt.

De dwaalleraars in Kolosse willen de gelovigen die enkel en alleen vanuit het evangelie willen denken en leven diskwalificeren wat betreft hun zaligheid. Ze stellen dat gelovigen alleen zalig worden als ze naast waar geloof ook meedoen aan de kwelling van vrijwillig honger lijden, en engelen verering. Ze scheppen behagen in “nederigheid”.

Op zichzelf is nederigheid een zaak die Gods Woord van ons vraagt. Maar deze mensen gebruiken hun nederigheid om zichzelf beter te voelen dan de ander. Het is dus een bedrieglijke vorm van nederigheid, die in vers 23 ontmaskerd wordt als eigenwillig,

Wat de “engelenverering” inhoudt is niet geheel duidelijk. Mogelijk is het verering van engelen als goede geesten naast bezwering van kwade geesten. Een andere mogelijkheid is dat het gaat om eigen vroomheid waarbij men zich wil meten met de engelen. In ieder geval eren ze zo niet Christus.

De vertaling dat een dwaalleraar “intreedt in wat hij niet gezien heeft”, is gebaseerd op andere handschriften dan waar staat: “ingewijd is in wat hij heeft gezien”. De laatste vertaling (zoals in NBG 1951) verdient in meerdere commentaren de voorkeur.

Het gaat dan om een dwaalleraar die beweert dat hij een visioen heeft gehad waardoor hij dieper inzicht heeft in geestelijke zaken en daar trots op is. Hij stelt dan zijn vertrouwen op zaken buiten Christus en verheft zich zo boven de anderen in de kerk. Daarom schiet hijzelf tekort in geloof en is hij een slecht voorbeeld voor de anderen, ja een gevaar. Want in zijn hoogmoed geeft hij de indruk dat het geestelijke leven samenhangt met waardering van vleselijke, aardse en dus zondige zaken.

Maar hoe kan de gemeente als lichaam van Christus groeien als Christus als haar Hoofd niet erkend wordt als de Enige die haar voedt, sterkt en verzorgt?

Welke kerkleden genieten meer aanzien dan andere?

Zingen: Gez. 32:1