LEZEN: Jona 1:13-16 … toen riepen zij de HEERE aan …. wierpen hem …
Ondanks het aanbod van Jona om maar overboord gegooid te worden, probeert heel de bemanning zichzelf en Jona nog te redden door hard te roeien. Ook dit is beschamend voor Jona. Zelf wil hij niet een goddeloze stad toespreken zodat die gered kan worden. Maar de scheepslui proberen nu met risico voor hun eigen leven het leven van Jona nog te redden!
Maar het roeien helpt niet, de zee wordt nog onstuimiger. Tenslotte wordt Jona door de bemanning in de zee gegooid (vs.15). Ze weten van Jona zelf dat de schuld voor de zware storm bij hem ligt. Ze herkennen de hand van de HEERE in die storm (vs.14). En ze doen nu wat Jona zelf aangeeft (vs.12). Daarmee gehoorzamen ze de HEERE Zelf.
De zee komt nu direct tot bedaren (vs.15). Zo geeft de HEERE Zijn zegen over het handelen van deze mensen. Ze hebben de HEERE zelfs nog aangeroepen, voordat ze Jona overboord gooiden en erkend dat alles het werk van de HEERE is (vs.14). En nu behaagt het de HEERE om hen te sparen.
De reactie hierop van deze mannen is ook bijzonder: “ze vreesden de HEERE met grote vrees”. Dat blijkt ook uit hoe ze vervolgens hun dank en verering aan de HEERE uiten: ze brengen Hem een dankoffer en leggen geloften af (vs.16). Daarbij zoeken ze de HEERE, Die ze vóór die tijd niet kenden!
Wat een contrast met Jona, de profeet van de HEERE. Hij is een dienstverlater en zoekt niet het aangezicht van de God, die hij kent, maar ontvlucht deze. Zo onteert hij Zijn naam.
Maar laten we niet blijven stilstaan bij het handelen van mensen, maar vooral letten op het werk van de HEERE Zelf. Dan zien we hoe Hij ondanks de ongehoorzaamheid en eigenwilligheid van Jona met Zijn profeet en anderen handelt.
De HEERE beveelt en voert uit; Hij regeert en bestuurt. Hij brengt heidense mensen tot aanbidding. En Hij brengt onwillige kinderen terug. Dwars tegen allerlei menselijke weerstanden, eigenwilligheden en harde harten in, gaat Hij Zijn weg en komt Hij tot Zijn eer.
Heb je ook moeite om eigen zonden te erkennen?
Zingen: Ps. 32:2