Zelfs de ooievaar ….. 1

Over liefde en recht, navolging en gehoorzaamheid

 

De heersende geest in onze dagen is die van het postmodernisme. Met geest bedoelen we de geest van de wereld, de heersende filosofie, de denkwereld van deze tijd. De geest van de wereld zoals die in de Bijbel genoemd wordt.
“En wij hebben niet ontvangen de geest van de wereld, maar de Geest Die uit God is, opdat wij zouden weten de dingen die ons door God genadig geschonken zijn.” (I Korinthe 2: 12).
“Geliefden, geloof niet elke geest, maar beproef de geesten of zij uit God zijn; want er zijn veel valse profeten in de wereld uitgegaan”. (I Joh. 4: 1).
“Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten”. (Ef. 6: 12).

Norm voor denken en leven
In de geest van onze tijd is de norm, de regel voor het denken, spreken en handelen gelegen in de mens zelf. De mens wil niets weten van een hogere autoriteit. Hij wil niet weten van een God Die de wereld regeert en Die aan de mens Zijn universele, Zijn altijd en overal geldende wetten heeft gegeven. Hij wil ook niet weten van het gezag van het menselijk denken en de wetenschap. Nee, de moderne mens is ten diepste zichzelf tot god. Hij maakt zelf uit wat goed en  kwaad is. En omdat ieder mens dat zelf uitmaakt mogen mensen elkaar ook niet aanspreken op hun mening, hun overtuiging. Want alle meningen en overtuigingen zijn gelijk. Niemand weet het beter dan en ander. Daar kun je niet over discussiëren. Hoogstens kun je op zoek gaan naar gemeenschappelijke zaken. Aan en vanuit die gemeenschappelijke waarden en normen kun je dan samen gaan spreken en werken. “Verbinding” zoeken heet dat.

Heel belangrijk daarbij is het eigen gevoel. Wat jouw gevoel je zegt is waarheid. Is leidend. En van dat gevoel moet iedereen af blijven. Niemand mag aanmerkingen maken, mag kritiek hebben op jouw gevoel. We zien dat o.a. in de hele genderdiscussie. De vraag naar de geslachten: ben je man of vrouw of van een heel ander geslacht? Dat wordt, zo zegt de geest van de tijd, helemaal bepaald door je gevoel.

Samen leven en samen spreken
Dat betekent dat mensen elkaar vrij moeten laten. En niet bij elkaar moeten aankomen met vaste overtuigingen. Want als je een vaste mening inbrengt, of de stem van een hogere autoriteit, van buiten de mens zelf, en de ander daarin mee wilt nemen, dan respecteer je niet de mening van die ander. Dan geef je die ander geen ruimte. Dan tast je zijn vrijheid aan. Dan ben je niet aan het zoeken naar verbinding. Nee, wees nooit te stellig. Laat elkaar gaan. Zoek samen naar de grootste gemene deler en borduur daarop voort. Liever een zacht compromis dan een hogere waarheid en onenigheid daarover. 
Zo kun je en moet je samen leven in deze wereld, zo is de moderne denkwereld.

Gelukkig is die geest van dit tijdperk nog niet in alles overheersend. Want dan zou er geen samenleven meer mogelijk zijn.

Liefde
In dat denken past ook de liefde. De onderlinge liefde. Van waaruit je elkaar geen belemmeringen wilt voorleggen. Waarin je altijd het beste zoekt voor de ander. Liefde waarin je bereid bent om (gedeeltelijk, mijn mening heeft ook recht van bestaan) af te zien van jezelf.

Eigenlijk líjkt dat wel heel veel op wat de Schrift ons leert. Ja toch? De liefde tot de naaste is belangrijk. Heel belangrijk. Het tweede grote gebod, gebaseerd op het eerste. (Mattheüs 22: 37-39). Gods liefde moet het uitgangspunt zijn in ons christelijk leven. Gods liefde moet zichtbaar worden in ons optreden als kerk naar buiten en in onze onderlinge omgang. Het gaat om de doorwerking van die liefde. Naar het voorbeeld van onze Heere Christus. Onze verlossing is het gevolg van Gods grote liefde. En als we dat geloven en beseffen, dan kan het niet anders of we laten dat in ons omgaan met elkaar zien. Dan geven we elkaar liefdevol ruimte. Dan zoeken we compromissen waar we samen mee kunnen leven. Dan zijn we vergevensgezind en doen we niet te moeilijk.
Is dat niet ook de liefde die we beschreven vinden in dat prachtige lied in I Korinthe 13?
“De liefde is geduldig,
zij is vriendelijk,
de liefde is niet jaloers,
de liefde pronkt niet,
zij doet niet gewichtig,
zij handelt niet ongepast,
zij wordt niet verbitterd,
zij denkt geen kwaad …… “
(I Korinthe 13: 4, 5)

Bijbelse liefde
Zo oppervlakkig gezien past de door de Heere geboden liefde dan ook best in het moderne denken. Liefde voor elkaar is populair. We houden het elkaar gemakkelijk voor.
Ook in de kerk.
Maar zien we de plaats van de liefde dan echt goed? Is er dan toch niet, ongemerkt en ongewild invloed van de geest van de wereld in de kerk? Zien we het gevaar en beseffen we dat de postmoderne liefde toch bij nader kijken en studeren in de Bijbel iets anders is?

Het is goed om te zien wat echte liefde is volgens de Bijbel. Echte liefde is niet alleen aardig zijn voor de ander. Niet alleen het de ander naar de zin willen maken. Niet alleen de ander ruimte willen geven. Niet zonder meer gericht op het geven en krijgen van goede gevoelens. Nee, het is veel dieper. De liefde zoals we die leren kennen in de Bijbel is gericht op het behóud van elkaar. Het behóud van de ander. Dat is veel meer. Dat gaat veel verder. En het betonen van die echte Bijbelse liefde kan juist ook leiden tot vervelende gevoelens. Tot het beperken van ruimte. Tot vermaning en bestraffing. Want het gaat om het behoud van de naaste. Ten diepste om zijn of haar leven.

“Mijn zoon, verwerp de vermaning van de HEERE niet
en heb geen afkeer van Zijn bestraffing.
Want de HEERE straft wie Hij liefheeft,
zoals een vader doet met de zoon die hij goedgezind is.” (Spreuken 3: 11, 12).

“En u bent de vermaning vergeten waarmee u als kinderen wordt aangesproken: Mijn zoon, acht de bestraffing van de Heere niet gering en bezwijk niet, als u door Hem terechtgewezen wordt. Want de Heere bestraft wie Hij liefheeft, en Hij geselt iedere zoon die Hij aanneemt.
Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt? Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastaarden en geen kinderen.
En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders, en wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de Vader van de geesten, en leven?
Want zij hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goeddacht bestraft, maar Hij doet dat tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan Zijn heiligheid.
En elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn, maar tot droefheid. Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.” (Hebreeën 12: 5-11).

“Zie, welzalig is de sterveling die door God gestraft wordt;
verwerp daarom de bestraffing van de Almachtige niet.
Want Hij doet smart aan én Hij verbindt;
Hij verwondt én Zijn handen genezen.” (Job 5: 17, 18).

“Ieder die Ik liefheb, wijs Ik terecht en bestraf Ik. Wees dan ijverig en bekeer u.” (Openbaring 3: 19).

Gods Woord
Liefde ….. goed doen maar ook vermanen. Verbinden maar ook smart aan doen. Ook terecht wijzen en bestraffen. Het heeft alles te maken met vasthouden aan Gods Woord. Met het doen van Zijn geboden.
“Maar ieder die Zijn woord in acht neemt, in hem is werkelijk de liefde van God volmaakt geworden.” (I Johannes 2: 5).
“Want dit is de liefde tot God, dat wij Zijn geboden in acht nemen en Zijn geboden zijn geen zware last.” (I Johannes 5: 3).

Echte liefde betonen is dus niet alleen maar aardig zijn, niet moeilijk doen en respecteren wat een ander denkt en zegt en doet. Maar ook juist in alles, ook in de omgang met elkaar, de wil van de Heere nastreven. Omdat je het heil van je naaste zoekt en de Heere dat van je vraagt. Je bent dan bereid van jezelf af te zien. En om de ander op Gods weg te wijzen. Dat is wat de Heere vraagt in het eerste en het tweede grote gebod (Mattheüs 22). En de liefde tot de naaste volgt uit de liefde tot God.
Dat heeft alles te maken met het Verbond, met zijn belofte én eis. Het heeft te maken met Gods rechtvaardigheid. Met Zijn recht.

Lopen we nu in deze tijd, die beheerst wordt door het postmodernisme, niet het gevaar dat we het spreken over de liefde, die de Schrift ons leert, los maken van ware liefde en het recht? Van het recht van de Heere?
In een volgend artikel willen we daar verder op ingaan.
                                                                                                                                                                                                  (wordt vervolgd)

*De titel is ontleend aan Jeremia 8: 7. Voor dit artikel hebben we o.a. gebruik gemaakt van een artikel dat we eerder, in juni 2006, schreven voor Reformanda.