LEZEN: Gen. 45:1-28: … Ik ben Jozef, jullie broer, die jullie naar Egypte verkocht hebben … wees niet bedroefd … God heeft mij vóór jullie uitgezonden … breng mijn vader hierheen … Vervolgens kuste hij al zijn broers en hij huilde met hen … Zij trokken weg uit Egypte en kwamen weer bij hun vader Jakob in het land Kanaän … En Israël zei: Genoeg! Mijn zoon Jozef leeft nog! Ik zal gaan, ik wil hem zien voordat ik sterf.
Deze geschiedenis maakt duidelijk hoe God het zo heeft geleid dat Jozef tot behouder van het leven is geworden, de broers hun levenshouding veranderen en ook Jakob zijn verdriet te boven komt. De weg van Jozef moest gaan door lijden heen, maar mondt uit in een reddingsoperatie voor Gods verbondsvolk.
Daaruit blijkt vooral Gods trouw en onverdiende genade. God maakt Zijn verbondsbeloften waar, dwars door zondig handelen van Zijn verbondskinderen. Hij maakt bij een uitzichtloze situatie een nieuw en ongedacht vervolg. Gods wegen zijn hoger dan onze wegen.
Jozef draait er niet om heen als hij spreekt over het handelen van de broers met hem in het verleden (vs. 4). Maar hij wil ze niet straffen, herinnert ze zelfs niet aan de dromen uit het verleden, maar wijst op God: “God heeft mij vóór jullie uitgezonden, om voor jullie een overblijfsel veilig te stellen op aarde, en jullie door een grote uitredding in leven te houden”.
God maakt dan ook de farao zelf nog zo welwillend dat vader en broers van harte welkom zijn in Egypte en geeft hen zelfs het beste deel van Egypte als woongebied.
Bij thuiskomst van de broers gelooft Jakob eerst de woorden van zijn zonen niet. Maar als hij ook alles hoort wat Jozef tot hen heeft gesproken en de meegestuurde wagens ziet, kan hij er niet omheen. Nu wil hij nog maar één ding: naar Egypte waar Jozef is.
Nu alle kinderen zijn bewaard en zelfs zijn zoon Jozef de man is die het kerkgezin in leven mag houden, is er bij de oude vader ook een heerlijk keerpunt: zijn verdriet verandert in blijde verwachting.
Waarom vragen de broers geen vergeving?
Zingen: Ps. 86:7