LEZEN: Ef. 1: 15-23
… Opdat ik Hem mag kennen, en de kracht van Zijn opstanding en de gemeenschap met Zijn lijden, doordat ik aan Zijn dood gelijkvormig word, om hoe dan ook te komen tot de opstanding van de doden. Niet dat ik het al verkregen heb of al volmaakt ben, maar ik jaag ernaar om het ook te grijpen. Daartoe ben ik ook door Christus Jezus gegrepen. Broeders, ikzelf denk niet dat ik het gegrepen heb … Fil. 3:10-13
Voor Paulus betekent zijn geloof een bevrijding van eigen gerechtigheid en zelfverdienste. Hij zoekt zijn leven voortaan buiten zichzelf in Christus.
Paulus maakt duidelijk dat zijn geloof intussen nog niet haar einddoel heeft bereikt. Juist nu hij Christus heeft leren kennen en Zijn schatten, wil hij groeien in de gemeenschap met Christus.
Geloof dat niet groeit gaat achteruit. Paulus wil Hem zoveel beter leren kennen: Zijn genade steeds completer, Zijn liefde steeds verder in haar hoogte, diepte en breedte, Zijn kracht in steeds vollere omvang (vergelijk Ef. 3:16v).
Zijn doel is dat hij door een vertrouwelijke omgang met Christus steeds meer door Hem beheerst en geleid wordt. Zo wordt hij steeds meer één met Hem in Zijn dood en in Zijn opstanding.
Paulus verlangt zelfs naar de kracht van de opgestane Heere, waarmee Hij de macht van de zonde en de dood heeft overwonnen.
Die onoverwinnelijke kracht gebruikt Christus voor allen die bij Hem horen, voor allen die Hij met Zichzelf één heeft gemaakt.
Ook wij zullen in dat verlangen moeten leven. Wij hebben te strijden tegen onze doodsvijanden, de duivel, de wereld en ons eigen vlees. Maar de Heilige Geest zal ons op ons gebed doen overwinnen met dezelfde vernieuwende kracht waarmee Christus uit de dood is opgewekt (Ef. 1:19,20; Ef. 3:16).
Zo ga je als gelovige van kracht tot kracht. Dat neemt niet weg dat je juist vanwege je gemeenschap met Christus hier op aarde ook lijden ontmoet (vs.10).
Hoe sterk is ons verlangen naar de opstanding?
Zingen: Gez. 22:3,7