LEZEN: Tit. 2:11-15
Omgord daarom de lendenen van uw verstand, wees nuchter en hoop volkomen op de genade die u gebracht wordt … – 1 Petr.1:13
In onze tekst vergelijkt Petrus het geloofsleven met een reis. Op weg naar het in vers 9 genoemde einddoel, is het belangrijk niet te struikelen. We zijn op weg gebracht door Christus onze Leidsman, doordat Hij ons heeft gekocht en ons Zijn Geest schenkt. Die Geest geeft wedergeboorte, vernieuwt ons leven, en maakt zo dat we een levende hoop hebben op een eeuwige en heerlijke erfenis (vers 3, 4). Zo is het einddoel van ons geloofsleven de zaligheid van je ziel (vs. 9).
Maar nu moeten we ons niet laten afleiden van die hoop, van dat einddoel, om niet te struikelen. Het beeld dat Petrus daarvoor gebruikt is dat je je kleren, die in het oosten lang waren, met een riem omhoog moet houden. Dan kun je je voeten goed neerzetten en doorlopen; zo struikel je niet.
In deze wereld kun je gemakkelijk je verstand, je aandacht, richten op het wereldse leven om je heen. Maar het gevaar is dat je je geloof kwijtraakt en zo je hoop. Ook als je je teveel let op alle moeiten die je als christen meemaakt vanwege je geloof en kerk, loop je het risico het einddoel uit het geloofs-oog te verliezen.
In diezelfde lijn zegt Petrus: wees nuchter: laat je niet bedwelmen, zodat je afdwaalt. Maar focus je op je einddoel: je zaligheid. Hoop volkómen op de genade die je gebracht wordt in de openbaring van Jezus Christus. Die genade, dat onverdiende geschenk van God, is hier het eeuwige leven in heerlijkheid, de eeuwige zaligheid.
Nu zie je daar nog niets van, maar straks wordt het werkelijkheid, bij de openbaring, de verschijning van Jezus Christus. Zo worden ook wij hier aangespoord: hoop volkomen, laat je niet afleiden, struikel niet, richt je volkomen op je Leidsman.
Waar is jouw aandacht door de week op gericht?
Zingen Ps. 84:4