LEZEN: Mark. 14:32-42: … Abba, Vader, … neem deze beker van Mij weg, maar niet wat Ik wil maar wat U wilt. …
Jezus gaat met Zijn discipelen de hof van Gethsémané binnen. Hij lijkt volkomen klaar om de dood in te gaan. De discipelen zijn erin onderwezen. Judas is in beweging gezet. De anderen zijn gewaarschuwd zich niet aan Hem te stoten. In alle rust en verzekerdheid lijkt Hij op alles voorbereid. Drie discipelen gaan met Hem dieper de hof in.
Maar dan wordt Jezus heel angstig: “Mijn ziel is zeer bedroefd tot de dood toe”. Wat is de oorzaak van deze omslag? Jezus ziet voor Zich de allerdiepste verworpenheid en angst van de hel. Hij zal door Zijn Vader worden verlaten. Dát houdt Hem nu bezig, ja overspoelt Hem bijna. Zijn God en Vader, die Hij met een volmaakte liefde liefheeft, zal Hem straks in Zijn toorn verwerpen en verlaten.
Een verbondskind kan de ervaring hebben door God verlaten te zijn (bv. in Ps. 77). Maar voor Jezus wordt dit harde werkelijkheid. Het is de liefde van Jezus tot Zijn Vader, die Gods verlating vrijwel ondraaglijk maakt.
Hij weet dat Hij als onze Middelaar Gods toorn en absolute verlating móet ondergaan. Dit is Gods wil die Hij komt doen om de Zijnen los te kopen. Maar Hij kan die verlating niet kloppend krijgen met Zijn volmaakte liefde voor Vader, vandaar Zijn angst.
Hij bidt tot Zijn Vader heel intiem: “Abba, Vader, neem deze beker van Mij weg, maar niet wat Ik wil maar wat U wilt.” Steun van Zijn discipelen komt er niet: ze kunnen nog geen uur wakker blijven en vallen in slaap. De hartverscheurende droefheid en doodsangst horen bij Jezus’ zware lijden.
Hij vindt ook bij Vader een gesloten deur, al komt er een engel om hem fysiek te ondersteunen op Zijn lijdensweg (Luk. 22:43; Hebr. 5:7,8), waarna Hij zelfs druppels bloedig zweet laat vallen. Hij zal de beker moeten drinken, ook de beker van dit uur vol angst en extreme droefheid, zonder enig meeleven van Zijn discipelen. Ze slapen, want ze begrijpen het niet!
Jezus’ zorg daarbij is: laten ze niet in verzoeking van de duivel komen, dat ze zijn lijden niet zullen kunnen aanvaarden!
Wat is de troost van dit gedeelte?
Zingen: Ps. 22:5