LEZEN: Gen. 18:1-15: … Zou er iets voor de HEERE te wonderlijk zijn?…
Enige tijd na de verbondsbevestiging van Gen. 17 komt de HEERE met twee engelen in mensengedaante Abraham bezoeken. Wonderlijk! Maar wat is hiervan de bedoeling? God leeft in Zijn verbond mee met Zijn verbondskinderen. Hij geeft hen beloften, die zij moeten aannemen. Daarvoor is geloof nodig.
God komt nu dat geloof versterken bij Abraham, maar vooral ook bij Sara. Zo dicht komt Hij bij Zijn verbondskinderen dat Hij zelfs met hen de maaltijd gebruikt, als teken van vriendschappelijke gemeenschap.
Als Abraham zegt waar Sara is, spreekt God: “Ik zal over een jaar zeker bij u terugkomen; en zie dan zal Sara, uw vrouw een zoon hebben”. God zegt dat zo duidelijk dat ook Sara dit in de tent kan horen.
Sara hoort het maar kan het nog niet aanvaarden; ze lacht in zichzelf: zou ik nog gemeenschap hebben en een kind baren nu ik oud ben, is dat geen onmogelijkheid? Maar dan hoort ze de HEERE tegen Abraham zeggen: waarom heeft Sara gelachen? En ook nog dat Hij precies aangeeft wat zij in zichzelf heeft gedacht! Hoe weet deze Man dit?
Abraham zal hieruit al hebben afgeleid: dit is geen gewoon mens, maar God Zelf. Alleen al dat Hij als ‘mens’ een maaltijd gebruikt, betekent dat bij God niets onmogelijk is. Maar de HEERE zegt dit nu ook Zelf als antwoord op de ongeloofsreactie van Sara: “Zou er iets voor de HEERE te wonderlijk zijn?” En dan herhaalt Hij dat Sara over een jaar een zoon zal hebben, zelfs op de door Hem vastgestelde tijd!
Als Sara dan nog uit angst zegt “Ik heb niet gelachen”, wil de HEERE dit niet accepteren: “Nee, u hebt wél gelachen”. Zo breekt God het ongeloof bij Sara en versterkt Hij het geloof bij Abraham. Ze heeft het nu uit de mond van God Zelf gehoord! En dat gaat ze nu ook geloven.
Want in Hebr. 11:11 staat: ”Door het geloof heeft ook Sara zelf kracht ontvangen om zwanger te worden en een kind te baren, ondanks haar hoge leeftijd, omdat zij Hem getrouw heeft geacht, Die het beloofd had”.
Dat geloof kwam van God, voor Wie niets te wonderlijk is.
Kan de Heere ons iets vragen wat onuitvoerbaar is?
Zingen: Ps. 105:1