LEZEN: 2 Sam. 2:12-3:1
Er was een langdurige strijd … David werd gaandeweg sterker en het huis van Saul werd gaandeweg zwakker. – 2 Sam. 3:1
Na de dood van Saul worden twee mannen tot koning aangesteld. David wordt als de door God aangewezen opvolger van Saul gezalfd tot koning over Juda (vs.4). Tegelijk wordt Isboseth, de zoon van Saul, door eigenmachtig optreden van Abner, de legerbevelhebber van de overleden Saul, tot koning gemaakt over Israël (vs. 8-10).
Daaruit blijkt dat Abner er zich niets van aantrekt dat de HEERE David al door Samuel tot koning heeft gezalfd. Abner is de actieve persoon bij de aanstelling van Isboseth.
Zo wordt David opnieuw beproefd op zijn vertrouwen op de HEERE en Zijn beloften. David laat zien dat hij geleerd heeft van alle verdrukkingen die hij heeft moeten doorstaan; hij grijpt niet in maar laat het aan de HEERE.
Abner wil nu heel Israël onder Isboseth hebben. Zo komt het tot een felle strijd tussen Abner met de manschappen van Isboseth, en Davids manschappen, waarbij de laatsten overwinnen.
Het is een bloedige broederstrijd. In feite de strijd tussen het geestelijke Israël, dat zich schikt onder Gods beleid en het vleselijke Israël dat eigenwillig is; een strijd van de vorst van de duisternis tegen de HEERE van de hemelse legermachten. De HEERE is hier de overwinnaar.
Abner slaat op de vlucht maar wordt ingehaald door Asahel, die dit met de dood moet bekopen, omdat Abner zichzelf moet verdedigen. Asahels broers Joab en Abisaï blijven juist daarom Abner achtervolgen. Pas als Abner oproept tot een staakt het vuren komt er een einde aan de strijd.
Joab maakt wel duidelijk dat dit veel eerder had gekund: dan was Asahel nog in leven gebleven. Asahel wordt begraven, maar zijn dood heeft kwaad bloed gezet. De grote verdeeldheid die al door Saul is aangebracht in zijn haat tegen David, wordt voortgezet na zijn dood.
Maar God gebruikt de strijd om gaandeweg het huis van David sterker te maken en het huis van Saul zwakker.
Hoe kijken we naar het doel van kerkstrijd?
Zingen: Ps. 17:1,5