LEZEN: Kol. 3:5-17
Zo dan, mijn geliefde broeders, ieder mens moet haastig zijn om te horen, maar traag om te spreken en traag tot toorn. De toorn van een man brengt immers geen gerechtigheid voor God teweeg. Leg daarom af alle vuilheid en elke uitwas van slechtheid en ontvang met zachtmoedigheid het in u geplante Woord, dat uw zielen zalig kan maken. – Jak. 1:19-21
Nu Jakobus de kerkleden als gelovigen op hun gedrag aanspreekt, kan dat confronterend zijn. Dat mag hij niet uit de weg gaan, maar vraagt wel een zachtmoedige en betrokken toon. Hij noemt ze daarom “mijn geliefde broeders”. Een van de kenmerken van het geloof is een houding van liefde en geduld. Dat wil Jakobus ook bij de lezers zien.
Als je in de kerk aangesproken wordt op je gedrag, handelen of woorden, luister dan eerst goed naar wat de ander je te zeggen heeft. Dat kan kritiek inhouden, maar beschouw dat als heilzaam. Reageer dan niet direct verontwaardigd, maar luister en overdenk eerst en geef daarna een zachtmoedig antwoord waarbij je de ander waardeert.
Spreek de ander ook niet direct tegen om jezelf te verdedigen. Dat kan wel eens nodig zijn, maar doe dat rustig en niet in toorn. In alles moet ook hier gelden: “Doe niets uit eigen belang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf” (Fil. 2:3).
Toorn is niet recht in de ogen van de Heere. De wedergeboorte moet volledig doorwerken. Bij een leven in godsvrucht, dat is in de vreze des Heren, past geen enkele vuilheid en uitwas van slechtheid. Dat alles hoort niet bij de nieuwe mens, maar bij de oude, die afgelegd moet worden, zoals je kleding aflegt (Kol. 3:9).
Daartegenover moet je juist het gepredikte Woord aannemen. Dat Woord heeft groeikracht en moet wortelen, waardoor het nieuwe leven verder versterkt wordt.
Laten we dit Woord dan aannemen in een zachtmoedige geest: zodat het in goede aarde valt en rijke vrucht voortbrengt. Dan blijkt het Woord een kracht tot behoud (Rom.1:6).
Moet je altijd opkomen voor jezelf?
Zingen: Ps. 112:3,4.