LEZEN: Jona 4:1-3: … volstrekt kwalijk … want ik wist dat U een genadig en barmhartig God bent ,… neem toch mijn leven van mij weg
Jona 3 eindigde met de mededeling dat God Zijn gericht over Ninevé laat varen vanwege hun geloof en bekering als gevolg van Jona’s prediking. Hoe reageert Jona daar zelf op? Is er bij hem grote blijdschap nu zoveel honderdduizenden mensen alsnog God hebben erkend, zich voor Hem hebben verootmoedigd en zich tot Hem hebben bekeerd op de prediking die hij mocht brengen? Daarover zal toch blijdschap in de hemelen zijn (Luk. 15:7)?
Nee, Jona raakt diep verbitterd. Onvoorstelbaar! Hij ziet met lede ogen aan dat Ninevé door de HEERE niet wordt gestraft. Hij wordt er zelfs kwaad om. Hij is woedend, niet op de Ninevieten, maar op God!
Jona zal hebben gehoopt dat hij na zijn prediking hun terecht verdiende ondergang persoonlijk mee mag maken! Jona bidt nu wel tot God (vs.2). Maar daarin horen we geen bede om Gods beleid te mogen verstaan, zoals Daniël doet in Dan. 9. Nee, er is alleen wrang verwijt aan het adres van de HEERE, ook al gebruikt hij daarbij woorden over Gods heerlijke eigenschappen bij.
Jona rechtvaardigt nu zelfs zijn vluchtpoging na de eerste opdracht. Nu is het er toch van gekomen wat hij toen al zo gevreesd had. Jona wil deze wrede en goddeloze mensen dood zien. Maar nu God aan deze heidenen genade bewijst door hen te sparen, houdt het voor hem op. Hij ziet voor zichzelf geen taak meer weggelegd en wil sterven.
Het is ronduit beschamend. Hoe bestaat het dat deze profeet die zo’n uitzonderlijk rijke uitwerking op zijn prediking meemaakt, zo reageert? Misschien ziet hij nu met smart dat zijn eigen volk de mindere is van Ninevé: zij hebben geen bekering getoond; maar zij hebben toch nog de eerste rechten?
Het belangrijkste punt is hier dat Jona Gods barmhartigheid nog steeds niet heeft leren kennen. Hij kan uitgebreid Gods geduld en barmhartigheid citeren, maar het is niet geland. Hij zit nog vast in het denken aan verdienste i.p.v. alleen genade. Zijn reactie nu is erger dan zijn vlucht na de eerste opdracht. Juist omdat God hem Zijn onverdiende barmhartigheid heeft getoond.
Wat leert deze geschiedenis ons zelf?
Zingen: Ps. 77:3