LEZEN: Jes. 5:1-7
Want de wijngaard van de HEERE van de legermachten is het huis van Israël, en de mannen van Juda zijn Zijn lievelingsplant. Hij verwachtte goed bestuur, maar zie, het werd bloedbestuur, gerechtigheid, maar zie, het werd geschreeuw. – Jes. 5:7
Jesaja bezingt in een lied de verhouding tussen de HEERE en Zijn volk. Hij doet het met een treffende gelijkenis van een wijngaardenier en zijn wijngaard. Jesaja beschrijft de HEERE hier als zijn Beminde, zijn Vriend. Deze heeft een wijngaard op een vruchtbare heuvel. De voorbereidingen om een opbrengst van goede druiven te krijgen zijn optimaal: de ligging van de wijngaard, de keuze van de wijnstokken en de bewerking van de grond.
De wijngaardenier heeft grote verwachtingen. Hij spaart moeite noch tijd om goede druivensap te oogsten: Hij bouwt een toren om de wijngaard te inspecteren, en een perskuip om het druivensap te verzamelen. Maar er komen geen goede maar stinkende druiven. Wat kan Hij nog meer doen? En waarom heeft Hij goede druiven verwacht?
Met deze vragen aan het volk wil Jesaja hen tot zelfinzicht en schuldbelijdenis bewegen. Vergelijk dit met Nathan en zijn gelijkenis van het ooilam bij David, nadat deze Uria, de man van Bathseba, heeft laten omkomen. David veroordeelt dan verontwaardigd degene die kwaad deed en daarmee zichzelf. Nu komt er geen antwoord van het volk.
Dan neemt de HEERE Zelf het woord. Hij maakt bekend dat Hij zijn nutteloze wijngaard gaat verwoesten. Hij gaat heel de omheining weghalen en laat de planten totaal verwilderen en verdrogen. De almachtige God past vervolgens de gelijkenis toe op Zijn volk, dat Hij toch alles aan liefde, zorg en het goede gegeven heeft. Hij verwachtte goed bestuur, waarbij zwakken werden geholpen en recht werd gesproken. Het werd echter bloedbestuur: hun bloed werd juist vergoten. Hij verwachtte gerechtigheid, het werd echter rechtsverkrachting. Zou Juda zich nu bekeren?
Kun je deze gelijkenis ook op de NT-kerk betrekken?
Zingen: Ps. 80:4,5