Toch toewerken naar afscheiding?
N.a.v. onze artikelen onder de naam ‘Voortgezet?’ bereikte ons een serieus signaal: lezers zouden kunnen concluderen dat we op deze website toch bezig zijn met het voorbereiden van, het toewerken naar een nieuwe afscheiding. Dat zou blijken uit ons begrip voor de pas afgescheiden broeders en zusters en het delen van hun zorgen en bezwaren. We schrijven ook aan het eind van het tweede artikel o.a. “we menen wel dat de Heere ons op dit moment niet roept tot afscheiding.” En: “Voortgezet? Nee. Op dit moment niet.”
Maar straks wel?
We willen graag op dat signaal reageren. Opdat we niet verkeerd begrepen worden.
Geen toewerken naar …..
Ons antwoord is: Nee.
Nee, we zijn geen nieuwe afscheiding aan het voorbereiden.
Nee, we werken niet toe naar een nieuwe vrijmaking.
Nee, er is geen tijdpad.
Geen planning.
Geen afvinklijstje van zaken die eerst gebeuren moeten.
Geen stappenplan.
Dat geldt voor de hele website, voor beide schrijvers.
Reformatie en doorgaande reformatie
Er is wel iets anders.
Gods Woord (lees bijv. maar Richteren, de profeten, de brieven van de apostelen, Openbaring 2 en 3) en de geschiedenis van de kerk leren ons dat er in de kerk steeds weer reformatie moet plaatsvinden. Continu. Almaar doorgaand. Vanwege onze zwakheid en zondige natuur. Steeds raken we weer bij het Woord van God vandaan. Soms bijna ongemerkt. Soms met kleine stapjes. Soms ook duidelijk zichtbaar en aantoonbaar. Dan moeten we weer terug naar Gods Woord. Want reformatie in de kerk is de terugkeer naar Gods Woord. En dóórgaande reformatie is niet anders dan steeds opníeuw weer terug naar dat Woord. Steeds weer terugvallen op wat de Heere tot ons gesproken heeft in de Bijbel. Altijd weer ons spreken, handelen, denken, ons leven toetsen aan wat de Heere ons zegt over het leven in Zijn Verbond. Het Woord vasthouden en er bewust uit leven.
Doorgaande reformatie[i] is eigenlijk niet zo ingewikkeld: gewoon in liefde tot de Heere aan de waarheid, aan het geopenbaarde Woord, vast houden.
Zorg en roeping
En daar ligt onze zorg en moeite. We menen dat ook vandaag in de Gereformeerde Kerken die doorgaande reformatie onvoldoende gezien wordt. Dat integendeel juist afwijkingen van Gods Woord zichtbaar worden. Afwijkingen van de gereformeerde belijdenis en van de op Gods Woord gefundeerde kerkorde. Dat is de zorg en de moeite die we delen met de pas afgescheiden broeders en zusters. En met meerdere kerkleden.
Die afwijkingen willen we signaleren. En daarbij nagaan waartoe de Heere ons roept in zulke omstandigheden in de kerk.
Het is het ambt van alle gelovigen om op te roepen tot reformatie en doorgaande reformatie in de kerk van de Heere. Om op te komen voor het recht en de Naam van Christus. Zoals we belijden in de Heidelbergse Catechismus bij de vraag waarom we ‘christen’ genoemd worden:“Omdat ik door het geloof een lid van Christus ben en zo deel heb aan zijn zalving, om:
als profeet zijn naam te belijden,
als priester mijzelf als een levend dankoffer aan Hem te offeren,
en als koning in dit leven met een vrij en goed geweten tegen de zonde en de duivel te strijden en na dit leven in eeuwigheid met Hem over alle schepselen te regeren.”
In de kerk
We werken dit nu niet verder uit.
Maar in die belijdenis ligt onze motivatie om te schrijven zoals we doen. En, nog eens, dat geldt voor beide schrijvers. Van harte willen we ons inzetten met de gaven die we kregen voor de bouw en de bewaring van de kerk. Ook voor de nodige reformatie en doorgaande reformatie.
En dat doen we met al onze tekortkomingen (we zijn ons ervan bewust), met al onze zonden en klein-menselijke zwakheden.
Gewoon ìn de kerk.
Bìnnen het kerkverband.
Daar ligt allereerst onze verantwoordelijkheid.
En tot die inzet roepen we ook onze broeders en zusters op. In de kerk. In de kerk van Christus. Dat is de plaats waar de doorgaande reformatie, in alles steeds weer terug keren naar Gods eenvoudige Woord, moet plaatsvinden.
Niet weg gaan[ii]
Vertrekken is geen oplossing. De kerk is een geloofszaak. We belijden één algemene, christelijke kerk. Lid van de kerk zijn is een zaak van geloof. Geloven dat Christus ons in deze kerk Zelf geroepen heeft. En ons een plaats gegeven. Uit die kerk laat je je niet zomaar wegjagen. En je gaat ook zelf niet. Want je kunt nergens naartoe. Er is geen alternatief. Van geen van de bestaande kerkgenootschappen rondom ons kunnen we zeggen dat daar de ware, de wettige kerk van Christus is. Dat de Heere Christus ons hier weg wil hebben en daar naartoe roept.
En afscheiden? Breken met de kerk, waarvan je in geloof lid bent, mag alleen wanneer volkomen duidelijk is dat de kerk geen kerk meer is. Als leden door te blijven gedwongen worden te zondigen. Dat is nu niet aan de orde.
Als we horen dat broeders en zusters, uit nood, frustratie, ellende, weg willen, vragen om een afscheiding, omdat ze in hun zorg niet gehoord worden, omdat ze zich afvragen of er voor hen nog wel ruimte gegeven wordt in de kerk, of er nog wel werkelijk geluisterd wordt naar Gods Woord, of in alle zorgen en moeiten de Bijbel nog wel open gaat, dan spannen we ons in om ze duidelijk te maken dat vertrekken niet de weg is.
Dat ze dan beter geduldig kunnen lijden, in geloof, naar I Petrus 2: 19 en 20: “Want dat is genade, als iemand om het geweten voor God dingen verdraagt die hem pijn doen, en daarbij ten onrechte lijdt. Want wat voor roem is er als u het geduldig verdraagt wanneer u zondigt en daarvoor slagen ontvangt? Maar als u het geduldig verdraagt wanneer u goeddoet en daarvoor lijdt, is dat genade bij God.”
En ondertussen, met de mogelijkheden die de Heere geeft, blijven getuigen. (Zie Voortgezet? 3)
Christus
Mogen we dan nooit oproepen tot afscheiding of vrijmaking?
Dat zullen we ook niet zeggen. Als dat zo was had de Heere geen Grote Reformatie gewerkt, geen Afscheiding, geen Doleantie, geen Vrijmaking in 1944 en geen Nieuwe Vrijmaking in 2003.
Maar de toekomst van de kerk is niet aan ons. Christus bewaart Zijn Kerk. Tot de Wederkomst en de Herschepping van alle dingen.
En hoe Hij dat doet? Langs welke weg? Op welke tijd?
Door reformatie in de kerk of door de kandelaar te verplaatsen?
Dat is aan Hem. Christus zal duidelijk maken welke weg wij in toekomst hebben te gaan. Daarvoor hebben wij Zijn Woord en Zijn machtige, rijke beloften.
“Het zal echter in het laatste der dagen geschieden
dat de berg van het huis van de HEERE
vast zal staan als de hoogste van de bergen,
en dat hij verheven zal worden boven de heuvels,
en dat de volken ernaartoe zullen stromen.
Vele heidenvolken zullen op weg gaan en zeggen:
Kom, laten wij opgaan naar de berg van de HEERE,
naar het huis van de God van Jakob;
dan zal Hij ons onderwijzen aangaande Zijn wegen,
en zullen wij Zijn paden bewandelen.
Want uit Sion zal de wet uitgaan
en het woord van de HEERE uit Jeruzalem.”
(Micha 4: 1, 2)
Daar loopt het op uit. Nu al zichtbaar, in het laatste der dagen. En tot in eeuwigheid.
[i] We hebben uitgebreid geschreven over doorgaande reformatie in de artikelenserie ‘Doorgaande Reformatie’; https://www.bouwen-en-bewaren.nl/2023/09/30/doorgaande-reformatie-1/
[ii] Over deze zaak hebben we uitgebreid geschreven in de artikelenserie ‘Lijden aan de kerk’ 4, 5 en 6; https://www.bouwen-en-bewaren.nl/2024/10/12/lijden-aan-de-kerk-4/